It has been a looooong time ago.

Ik ben niet zo'n vaste blogger zo te merken..
Het lijkt wel of ik het na één enkele keer gezien heb, maar dat is niet zo. Ik weet alleen niet echt wát ik nou wil schrijven, en de chaos in mijn hoofd, de dichte mist, maakt het daar nou niet echt beter op. Maar ik ga het weer proberen, schrijven kan opluchten, het kan juist dingen duidelijk maken, dus ik ga weer verder.

Het is nu alweer zo'n 2,5 maand na mijn laatste (en eerste) blog, in die tussentijd is er veel gebeurt, de dag na mijn blog zelfs al!

Ik wist het toen echt helemaal niet meer, zoals je kan lezen, en was dicht bij het punt van alles opgeven. Maar de dag erna, moest ik weer gewoon naar school, heel veel anders kon ik niet zonder dat mensen zich zorgen om me gingen maken. Het 2de uur had ik een les van mijn mentor en met hem heb ik wel goed contact, hij wist ook dat het niet zo goed ging en dat ik geen vertrouwen had in die psycholoog, dus ik vroeg of ik een mentorgesprek kon hebben. Voor mij was dit al best een grote stap om zélf hiervoor te vragen, ik wil anderen eigenlijk helemaal niet opzadelen met mijn gezeik. In de kleine pauze had ik het gesprek, daarvoor had ik nog een uur maatschappijleer en ik zat er echt helemaal doorheen. Ik zat toevallig als een van de eerste in het lokaal en kroop zover mogelijk achterin in een hoek. Even later kwam een vriendin het lokaal in lopen en zag mij zitten, waarschijnlijk met nogal een rotkop want ze vroeg meteen wat er was en of het wel ging. Meteen in janken uitgebarst, midden in de klas (!), meteen andere klasgenoten erbij die me probeerden te troosten terwijl ze niet eens wisten wat er was. Gelukkig had lang niet iedereen het door, zelfs de lerares niet. Maar ik kon niet rustig worden, dus een heel lief meisje uit mijn klas vroeg of ik naar de gang mocht om rustig te worden, toen pas zag die lerares dat ik zo aan het janken was, wel meteen helemaal bezorgd, maar het was natuurlijk goed.
Heb toen een poosje op de gang gezeten, heen en weer lopend naar de wc omdat ik me dood schaamde als er iemand langs liep en mijn betraande gezicht kon zien. Uiteindelijk ben ik toen nog wel terug het lokaal in gegaan en heb een deel van de les meegedaan, terwijl vriendinnen probeerde me een beetje op te vrolijken.
Hierna meteen het mentorgesprek, waarschijnlijk had ik nog betraande en rode ogen en kon hij meteen zien dat het echt even niet ging, eigenlijk wel raar dat ik toen, bij zo'n moeilijk gesprek, niet eens meer aan het janken was. Eigenlijk ben ik blij dat ik zo af en toe nog kán janken, het lucht echt op soms, ik zou het vaker moeten doen denk ik ;). Mijn mentor had al iets gemaild over dat hij vorig jaar een mentorleerling heeft geholpen die ook eerst naar een psycholoog ging die ze niet vertrouwde, hij is toen samen met haar naar een andere psycholoog gegaan en die heeft uiteindelijk veel voor haar kunnen betekenen. Hij had het nummer nog wel van die psycholoog en stelde voor om haar te bellen, ook ging hij mijn vertrouwenspersoon van school bellen om meteen na het weekend een afspraak te maken. Hoe en wat hij zou afspreken zou hij later in de middag of in de avond wel mailen.

En ondertussen gaat de dag op school gewoon door, ik moest die dag eigenlijk nog een toets engels inhalen, maar zei die les er gewoon niets over en toen hij het door had mocht ik gewoon een nieuwe afspraak maken. Niet verwacht bij die leraar want hij kan nogal streng, of iets dat daarop moet lijken, zijn. Die engelse les was de laatste les van de dag en aan het eind ging ik nog even snel naar de wc, toen ik terug naar het lokaal liep zag ik opeens mijn mentor voor de deur staan, ik dacht er niet meteen aan dat het voor mij zou zijn, maar dat was het dus wel. Hij had gebeld naar mijn vertrouwenspersoon, maandag het 2e kon ik er meteen terecht, en naar die psycholoog, daar kon ik diezelfde middag, dus toen meteen uit school naar toe! Ik was eerst een beetje overdonderd en dacht dat het niet kon omdat ik nog een opdracht voor nederlands moest inhalen, bij een lerares waarbij het al 2/3x was uitgesteld en die écht streng kan zijn. + die middag moest ik ook nog werken. Maar hij wilde dat van die NL opdracht wel regelen, dus wij naar die lerares toe, hij gezegd dat ik belangrijkere dingen moest doen en ik moest beloven aan die lerares dat ik er met de anderen die het moesten inhalen iets voor zou regelen. Toen meegelopen naar het lokaal van mijn mentor, ik had géén idee waar ik moest zien, het was gewoon bij iemand thuis, dus hij via internet een plattegrond uitgeprint en de route getekend, ik herkende wel dingen in de buurt dus ik zou het wel kunnen vinden. Dus toen zat ik helemaal gespannen op mijn fiets richting een psychologe die ik niet kende, voor een kennismakingsgesprek. Uiteindelijk viel het best wel mee, ik hoefde zelf niet veel te vertellen, zij vertelde vooral veel over haarzelf zodat ik wist wie zij was en dan kon ik beslissen over of het me wat leek of niet, of ik haar zou kunnen vertrouwen. Voor mijn gevoel klikte het wel goed dus, volgens de afspraak die ik met haar gemaakt had, liet ik mijn ouders bellen om het verder te bespreken.
Dat vind ik eigenlijk wel raar, mijn ouders lijken er heel erg betrokken in te zijn, maar eigenlijk weten ze niks van mij, ze krijgen het alleen maar van anderen te horen en ik zelf kan eigenlijk helemaal niet goed met mijn ouders praten.

Ondertussen ben ik al een paar keer bij deze nieuwe psychologe geweest, nja, het is geen echte psychologe maar een contextueel hulpverlener (?), ik gebruik gewoon het woord psycholoog. Ik kan het echt 1832678324x beter vinden met haar dan met mijn ex-pycholoog. Het gesprek gaat gewoon op een andere manier, er ziet niet een of ander jong meisje bij die tijdens elk gesprek a4'tjes vol schrijft over wat er allemaal gezegd wordt, je wordt niet beordeelt door allemaal vragenlijsten die je moet invuellen tijdens de gesprekken, ze lacht niet nep en hardop, ze geeft je geen ongemakkelijk gevoel.
Ze is zelfs al 2 keer bij ons thuis geweest voor een gesprek met mijn ouders erbij, wat ik aan de ene kant verschrikkelijk vreselijk vind, maar aan de andere kant kan ik ook begrijpen dat mijn ouders hierin belangrijk zijn, zij zien me elke dag weer. Maar ondertussen praat ik nog niet echt met mijn ouders, hoe graag mijn moeder dat ook zou willen en hoe hard ze het ook probeert, ik kan dat gewoon niet.

Ondertussen is de zomervakantie natuurlijk ook alweer begonnen (en bijna afgelopen). De eerste 3 weken waren super, ik ging met een vriendin en haar ouders en broers mee op vakantie. Op de een of andere manier voelde ik me echt thuis in dat gezin, ik had helemaal niet het idee dat ik me moest aanpassen ofzo. Ik heb zelfs gezwommen, met littekens op mijn bovenarmen. Mijn vriendin wist er sinds kort van af maar had het nog nooit gezien, ze schrok eerst wel, en haar moeder wist het ook omdat mijn moeder vond dat ze dat moest weten als ik met hun mee op vakantie ging. Die moeder heeft me vooral over gehaald om toch te gaan zwemmen daar met een temperatuur van rond de 35 graden. Alleen de eerste dag op de camping aan het water heb ik gezwommen in gewone zwemkleding, de dagen daarna heb ik óf niet gezwommen, óf met t-shirt en zwembroek aan, met als smoesje dat ik snel verbrand.

Die vakantie is ondertussen ook alweer ruim 2,5 week geleden, dat ik terug kwam. De afgelopen weken heb ik mijn tijd nuttig besteed door vakantiewerk te doen als schoonmaakster in een bejaardenhuis, wat ik opzich leuker vind dan ik dacht! Alleen na 2,5 week wordt het toch wel saai, nog 1,5 week dan ben ik daar ook weer klaar, maaaar dan begint school weer.

=.= examenjaar = stress.

Dit was de afgelopen 2,5 maand in het globaal, met één dag helemaal gedetaileerd verteld omdat ik dat nog precies wist én het was de dag na mijn laatste (en eerste) blog. Voor vandaag vind ik het wel weer genoeg, straks slapen en morgen weer vroeg op voor vakantiewerk...

Zodra ik er weer tijd voor vind (tijd genoeg de laatste tijd) en ik er aan denk + de inspiratie heb, zal ik weer verder schrijven, over hoe het nu eigenlijk écht gaat. Het is de laatste tijd namelijk weer een chaosje in mijn hoofd, ik sta op de drempel van een grote verandering, maar ik durf de stap nog niet te nemen... óf wil ik de stap niet nemen...?

Let's make it clear next time.

 

Voorstellen

Hee,

 Ik ga deze weblog gebruiken om dingen van me af te schrijven.
Ik zal me eerst een beetje voorstellen, ik ben een meisje van 16 jaar, zit nog op school. Als het allemaal goed gaat dan ga ik straks over naar vwo6. Ik vind het leuk om af en toe iets te schrijven, maar echt goed ben ik er niet in.

Ik zit al lang in de knoop met mezelf, mede hierdoor ben ik (meer dan?) 2 jaar geleden begonnen met mezelf beschadigen. Dit was toen nog niet zo ernstig en ik heb het toen ongeveer een jaar niet of nauwelijks gedaan, het gebeurde alleen heel af en toe en het liet nauwelijks littekens achter. In de tussentijd ging het niet echt beter met mij, ik zit in een soort dip en kom er niet uit, ik kreeg ook een steeds grotere hekel aan mezelf. In december ('08) ben ik weer begonnen met snijden, dit keer was ik er iets 'beter' in. Het laat nu echt lelijke littekens achter en het komt bijna nooit meer voor dat ik het een week niet doe. Ik zit er helemaal in vast en het is moeilijk om er dan mee te stoppen. Het is een verslaving geworden.
Het kon zo niet verder en ik vertelde het aan een vriendin, die schrok natuurlijk en vond dat ik echt hulp moest zoeken. Ik ben nog een poos eigenwijs geweest, maar eigenlijk vooral bang om te praten, om het vertrouwen in iemand te krijgen. Uiteindelijk had ik in de voorjaarsvakantie naar een vertrouwenspersoon van school gemaild en begin Maart had ik daar een gesprek. Mijn moeder is er later ook nog bijgehaald (waar ik eerst echt gigantisch op tegen was, maar toch stond ik het toe) misschien wel beter. Toen doorgestuurd naar de huisarts en die heeft me naar een psycholoog doorverwezen. Daar ben ik nu 3x geweest en ik vind het echt helemaal totaal niks. Het helpt niet en ik vertrouw haar niet en het is gewoon PRUT.

En nu? Hoe nu verder? Ik weet het niet echt meer, het liefst snij ik mezelf elke dag steeds verder kapot. Maar dat lost niks op. Over een paar dagen heb ik weer een afspraak bij de huisarts en dan moet ik maar vragen of er iets anders geregeld kan worden.

Genoeg voor vandaag. xxx